نقد فیلم «اودیسه»

اودیسه نولان جاه‌طلبانه‌ترین پروژه‌ی سینمایی او است که از نظرِ فُرمْ مُدرن و در شخصیت‌پردازی، مخصوصاً پرسوناژ آگاممنون، مستأصل زده شده. من تعریف‌های بسیاری از فیلم شنیدم و موردِ انتظارترین فیلمم در سالِ جدید بود امّا با جهانی ضدِّ روایتِ کلاسیک، ضدِّ کهن الگوهای آکادمیک و در کُل علیه حماسه روبرو شدم. فیلمِ 2 ساعت و 52 دقیقه‌ای که با فلش‌بک‌ها و فورواردها قصدِ قصّه‌گویی دارد و این به معنای عدمِ کُنترلِ راوی بر جهانِ حماسیِ یونان باستان است. استفاده از جادو در محیطِ در بسته‌ی نولان، تماشاگر، این سرگرم شده را از فهمِ کلام مأیوس و نااُمید خواهد کرد. منِ فیلم‌باز که نولان را به عنوان بخشِ مهمی از تاریخ سینما تحسین می‌کنم، چرا که هنوز «یادگاری»‌اش را باید برای فیلمنامه‌نویسانِ هنرجو تدریس کرد، بیشتر شکسپیر در درام یافتم تا هومر و این بزرگترین نقدی است که می‌شود از یک الگوریتمِ مؤلف در این اثر گرفت. زمانی که جادو پنهانی نبود یا پنهان نمی‌شد هم برای شروعِ این قصّه اصلا خوب نیست چرا که من باور دارم انگیزه‌ی راوی برتری دادن به افکار شبهِ رئالیته خود در مواجهه با خیال و رویا است که مشخصاً می‌شود بازیگر کاربلد در این زمینه را، برگمان، مخصوصاً در «مهره هفتم»، دانست. عُمقِ میدان‌ها بیشتر به دردِ عکاسی می‌خورند تا فیلم‌سازی، حرکت‌های دوربین برای شخصیت‌هایی خوب هستند که نسبت با آنها هیچ سمپاتی‌ای قرار نباشد داشته باشیم، موسیقی همچنان «انگاره» زده است و به دنبال زمان در 8 قرنِ پیش از میلاد می‌گردد و شکلِ برداشت از هومر فاصله‌ی زمانی و مکانی در لوکیشن‌ها را در هم شکسته و در نهایت نتوانسته یک کمانگیرِ افسانه‌ای هم باشد و...
متن کامل را در مجله‌ی سینمایی برداشت بلند بخوانید.
https://longtake.ir/mag/?p=26425