نقد فیلم «سیکل»
سیکل یا چرخه به کارگردانی جردن داونی نتیجه‌ی کژاندیشی در انسان‌شناسی و چراییِ وجود است. اُنتولوژی و آنتروپولوژی در این فیلم به گونه‌ای از آنتروپی در زمان تغییرِ حالت می‌دهند تا ثابت کنند انسان از نسل گُرگ‌ها است. عمیق‌ترین کارکردِ دین در معنا بخشیدن به زیست و چراییِ وجودِ انسان بر روی زمین است. این کارکرد با چگونگیِ گُمراه‌شونده، که این‌روزها می‌توان هر تالی‌فاسدی را به نامِ هنر و رویا تحویل مردم داد، همراه شده تا جایی که هستی‌ای را با خزعبلاتِ اَبزودیک به نیستی تبدیل خواهد کرد. مشخصاً در موردِ این اثر باید چُنین توضیح داد که علم به واسطه‌ی خاطرات و احساسات منجر به کشفِ گرگینه‌هایی خواهد شد که منتظراند تا ماه کامل شود و به قولِ خودشان به جسم‌ها برای تزریقِ ذاتِ خود نیاز ندارند. تا حدّی فیلم چگونگی و چرایی را نادیده گرفته که بیننده را با ترساندنِ کاذب سعی دارد پای درامِ الکنِ خود نگاهدارد. پدر به چه وسیله‌ای تبدیل به انسانِ گُرگ‌نما شده است؟ این گُرگینه از کجا متوجّه می‌شود صید خود آشنا است یا غریبه؟ چگونه گُرگینه، تنها با زخمی‌کردنِ صید خود، قابلیت انتقالِ رویا به دیگری را پیدا می‌کند؟ و هزاران چراییِ دیگر که با تماشای فیلم منِ فیلم‌باز در ذهن‌ام شکل می‌گیرد. فیلم هنوز به هویت و ذاتِ انسانی نرسیده می‌خواهد از چراییِ شکل‌گیریِ شخصیت‌ها صحبت کند و این پدیده بزگترین نقدِ من بر اثر است و...
متن کامل را در مجله‌ی سینمایی برداشت بلند بخوانید.
https://longtake.ir/mag/?p=26429
نظرات