نقد فیلم «ساعت پربیننده»

ساعت پربیننده به کارگردانیِ لنس اوپنهایم نشخوارِ اطلاعاتیِ میدانی در بازسازیِ نقضِ حریمِ خصوصیِ افراد بواسطه‌ی چَت‌های اینترنتی است. کشفِ زنجیره‌ی داستان بواسطه‌ی بازسازیِ تصویری رئالیته از یک قرارِ اینترنتی محقق نمی‌شود و این بزرگترین نقدی است که من بر این اثر وارد دارم چرا که موقعیت‌های ساخته شده برای رویاروییِ افراد با فردی که مخاطبِ حرف زدن آنها است هرگز به گفت‌وگوهایی پینگ پُنگی ختم نخواهد شد. فیلمْ حریمِ خصوصیِ افراد را به اندازه‌ای نقض می‌کند که در نهایت جنسیت فردِ مکالمه‌گر برای بیننده مهم نخواهد بود بلکه رفتارِ او بواسطه‌ی میزان پایبندی‌اش به اخلاقیات است که مورد ارزیابی قرار می‌گیرد. مشخصاً در ابتدا مردی را زیر نظر داریم که با دختری 13 ساله چت می‌کند و بعد آقای مجری، پتینسون، از پله‌ها، مانند پُلیس‌های دزد به دام انداخته، پایین می‌آید و خود را پدر آن دختر معرفی می‌کند. فارغ از آنکه دوربین چندین بار مدیومِ pov خود را تغییر می‌دهد و منِ بیننده نباید سوژه را از کادرِ رکوردِ تلوزیونی ببینم، باید به این نکته اشاره کنم که فرسایشِ رفتاریِ افراد هنگامی که می‌دانند ناظری بر عملکردِ مجریانه‌ی آنها وجود دارد با هنگامی که مکانی را برای هر عملِ غیرِ اخلاقی‌ای اَمن می‌بینند، متفاوت خواهد بود. متأسفانه آقای مجری، شخصیت هنسن در فیلم، نمی‌تواند بر هیجان خود کنترلی داشته باشد و این عدمِ کنترل از عدمِ شناختِ کارگردان از تفاوت در یک نمایش بازسازی شده و رئالیته با حقیقتِ ماجرا خبر می‌دهد و...
متن کامل را در مجله‌ی سینمایی برداشت بلند بخوانید.
https://longtake.ir/mag/?p=26432