ترجمه،زیرنویس: فرزام کریمی



نام نادیا تولوکونیکووا با مقاومت هنری گره خورده است. او یکی از اعضای گروه پوسی رایت است؛ گروهی که هنر، موسیقی و اجرا را به ابزاری برای اعتراض به اقتدارگرایی، محدودیت آزادی بیان و نقض حقوق بشر تبدیل کرد. در سال ۲۰۱۲، اجرای اعتراضی آن‌ها در کلیسای جامع مسیح منجی مسکو، با عنوان «دعای پانک»، واکنش شدید حکومت روسیه را به دنبال داشت. نادیا و دو عضو دیگر گروه بازداشت و به زندان محکوم شدند؛ حکمی که بازتاب گسترده‌ای در جهان داشت و به نمادی از محدود شدن آزادی بیان در روسیه تبدیل شد.پیام #پوسی_رایت تنها درباره یک اجرا یا یک گروه موسیقی نبود؛ آن‌ها تلاش کردند توجه افکار عمومی را به تمرکز قدرت، سرکوب مخالفان و محدود شدن فضای مدنی در دوران حکومت ولادیمیر پوتین جلب کنند. از نگاه این گروه، هنر زمانی معنا پیدا می‌کند که بتواند سکوت را بشکند و پرسش‌های دشوار را مطرح کند حتی اگر هزینه آن سنگین باشد.نادیا تولوکونیکووا پس از آزادی نیز فعالیت‌های خود را ادامه داد و بارها درباره آزادی، حقوق زنان، حقوق زندانیان و اهمیت مقاومت مدنی سخن گفته است. او معتقد است که ترس، مهم‌ترین ابزار حکومت‌های اقتدارگراست و هنر می‌تواند این ترس را به شجاعت و همبستگی تبدیل کند.صرف‌نظر از اینکه کسی با روش‌های اعتراضی پوسی رایت موافق باشد یا خیر، داستان آن‌ها یادآور این واقعیت است که هنر می‌تواند به عرصه‌ای برای بیان اعتراض و مطالبه آزادی تبدیل شود. صدای آن‌ها، فراتر از مرزهای روسیه، به نمادی از ایستادگی در برابر سانسور و دفاع از حق بیان تبدیل شده است؛ پیامی که همچنان در بسیاری از نقاط جهان الهام‌بخش هنرمندان و کنشگران مدنی است.





پ.ن:کتاب کمونیست ها شما را شستشوی مغزی میدهند نوشته ی ادوارد هانتر به زودی توسط نشر سپید قلم روانه ی بازار نشر خواهد شد.