ساندرا گیلبرت، در سخنرانی خود هنگام دریافت جایزهٔ ایوان ساندروف، از مسیری سخن گفت که بخش بزرگی از مسیر فکر ادبی او را شکل داده است؛ مسیری برای بازخوانی ادبیات از زاویه‌ای که سال‌ها کمتر دیده و شنیده شده بود و آن هم تجربه و صدای زنان بود.گیلبرت‌همراه با سوزان گوبار، با اثری نظیر زنی دیوانه در اتاق زیرشیروانی نشان دادند که ادبیات قرن نوزدهم را نمی‌توان تنها از دریچهٔ روایت‌های مردانه خواند. پشت بسیاری از شخصیت‌های زن، سکوت‌ها، خشم‌ها، سرکشی‌ها و رؤیاهایی وجود داشت که باید از نو خوانده و تفسیر می‌شدند. تلاش آن‌ها به یکی از پایه‌های مهم نقد ادبی فمینیستی تبدیل شد و راهی تازه را برای فهم رابطهٔ میان نویسندگی، جنسیت، قدرت و تاریخ ادبیات گشود. سخنان گیلبرت در مراسم دریافت جایزه تنها یادآوری یک دستاورد فردی نبود بلکه ادای احترامی به نسلی از نویسندگان و منتقدانی بود که تلاش کردند تا جایگاه زنان را در تاریخ ادبیات بازتعریف کنند. او از ادبیات به‌عنوان فضایی برای گفت‌وگو، مقاومت و کشف دوبارهٔ صداهایی یاد میکند که در روایت رسمی ادبیات به حاشیه رانده شده بودند.
نبرد واژگان در اتاق زیرشیروانی (شناخت نامه ساندرا گیلبرت) به زودی توسط نشر فروین روانه ی بازار نشر خواهد شد.