در ترمیم لاپاراسکوپیک فتق اینگوینال به روش TAPP، هدف اصلی استفاده از مشی است که بتواند کل myopectineal orifice (MPO) را با پوشش و overlap مناسب بپوشاند. با این حال، گاهی به‌دلیل محدودیت امکانات یا در دسترس نبودن مش آناتومیک مناسب، مش موجود ممکن است به‌تنهایی برای ایجاد coverage کافی مناسب نباشد. در چنین شرایطی، استفاده از دو قطعه مش می‌تواند به‌عنوان یک روش جایگزین برای دستیابی به پوشش مناسب MPO مطرح باشد. این مفهوم پیش از این نیز در مطالعات و گزارش‌های منتشرشده مورد استفاده قرار گرفته است؛ Watson و همکاران در یک technical report، تکنیک composite mesh TAPP را با استفاده از دو قطعه polypropylene mesh برای غلبه بر مشکلات اندازه و positioning ناکافی مش توصیف کردند و این روش را در 45 بیمار، شامل 78 repair، به کار بردند و در پیگیری متوسط حدود دو سال recurrence مشاهده نکردند. (PubMed Central (PMC)) بنابراین، در شرایطی که مش مناسب در دسترس نیست، می‌توان با انتخاب صحیح اندازه و محل قرارگیری دو مش و ایجاد overlap مناسب، پوشش کامل MPO را فراهم کرد. البته این روش را نباید جایگزین روتین یک مش مناسب و با اندازه کافی دانست، بلکه می‌تواند در شرایط انتخاب‌شده به‌عنوان یک روش جایگزین یا تکنیک نجات‌دهنده در شرایطی که مش مناسب در دسترس نیست مورد توجه قرار گیرد. نکته کلیدی، نه شکل یا تعداد مش‌ها، بلکه اطمینان از پوشش کامل defect و تمام نقاط بالقوه ضعف در ناحیه myopectineal orifice است.