کفایت مذاکرات به کارگردانیِ سهیل موفق سینمای مرعوب کننده‌ای است که از نظرِ من قطعاً فُرم ندارد و اندک تکنیکِ آکادمیک خود را فدای محتوا کرده. در این اثر، مدیا محصولِ حضورِ سلبریتی‌های آن شده نه قصّه‌ی الکنی که تعریف می‌کند. ترتیبِ داستانِ از یک گُفتمانِ تصادفی نشأت می‌گیرد که هیچ نمونه‌ی مشابهی در این سینما برای آن پیدا نخواهد شد. روایتی که ایده ندارد، از هیچ نقطه‌ای به نقطه‌ی دیگری ارتباط نخواهد یافت و چهره‌ی کریهِ خود را پُشتِ یک مسئله‌ی اجتماعی، نه داستان، پنهان کرده. رحِمِ اجاره‌ای. فکتِ غلطِ این گُفتمان در ایرادی است که از پدرِ مرضیه، المیرا دهقانی، گرفته می‌شود. ایرادهایی که تبدیل به شوخی‌های زننده شده‌اند تا از مخاطب خنده بگیرند یا دلِ او را بسوزانند. بطور کُلی فیلمِ موردِ نقد اثری دجّال است که مَجالی برای محافظه‌کاری یافته و استیصال‌اش در ساختِ فُرم را پُشتِ ارزش‌های فرهنگی – اجتماعی پنهان کرده. «خانوم والده» ظاهراً اثری دیگر از کارگردان چُنین فیلمی است که من تنها تیزر آن را در سینما تماشا کردم و نامحدود برای سینمای ایران حسرت خوردم. سینمایی که ارزش‌های فرهنگی – اجتماعی را به تمسخر می‌گیرد چگونه می‌تواند مخاطبِ جدّی داشته باشد و...
متن کامل را در مجله‌ی اینترنتی برداشت بلند بخوانید.
https://longtake.ir/mag/?p=26279