ترجمه،درج زیرنویس: آرش نعمتی




کامیل پالیا، منتقد فرهنگی و نویسنده آمریکایی، در نوشته‌ها و گفت‌وگوهایش گاه با نگاهی صریح، جنجالی و خلاف جریان رایج به #جان_لنون و همسرش(یوکو اونو) پرداخته است. نقدهای او بیشتر از آن‌که صرفاً درباره موسیقی باشد، به جایگاه فرهنگی و تصویری این دو در فرهنگ عمومی مربوط می‌شود. پالیا در مقام منتقد فرهنگی، معمولاً با قهرمان‌سازی، تقدیس چهره‌های مشهور و روایت‌های تثبیت‌شده درباره فرهنگ دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ مخالفت می‌کند و تلاش دارد سویه‌های متناقض و کمتر دیده‌شده شخصیت‌های فرهنگی را برجسته کند.
از نگاه پالیا، لنون را نمی‌توان تنها در قالب یک هنرمند صلح‌طلب و نماد آرمان‌گرایی نسل جوان دهه شصت دید. او میان تصویر اسطوره‌ای لنون و پیچیدگی‌های شخصیت و زندگی او فاصله می‌گذارد و معتقد است شهرت گسترده او گاهی باعث شده جنبه‌های متناقض کارنامه‌اش در پسِ اسطوره «لنون» پنهان بماند. همین رویکرد انتقادی درباره یوکو اونو نیز دیده می‌شود؛ شخصیتی که از همان ابتدا در مرکز بحث‌ها و واکنش‌های متفاوت درباره زندگی و فعالیت هنری لنون قرار داشت.وی منتقدی است که اغلب میان هنر، جنسیت، شهرت، سیاست فرهنگی و ساختارهای اجتماعی در حرکت است و از خواننده می‌خواهد شخصیت‌های تاریخی و هنری را بدون قدیس ساختن از آنها بررسی کند. از این منظر، نقد او درباره لنون و اونو بخشی از رویکرد گسترده‌ترش به فرهنگ عامه است؛ رویکردی که می‌کوشد میان میراث واقعی یک هنرمند و تصویری که رسانه‌ها و نسل‌های بعدی از او ساخته‌اند تمایز قائل شود.





آندروژن,هنر,فرهنگ و ادبیات آمریکایی (شناخت نامه کامیل پالیا) به زودی توسط نشر فروین روانه ی بازار نشر خواهد شد.